Ciao!

Om de paar jaar veranderde ik van droomberoep. Toen ik er bijvoorbeeld achter kwam dat je als dierenarts regelmatig bloed ziet, spatte mijn roze wolk van schattige kittens en zachte konijntjes met grappige flaporen als een zeepbubbel uit elkaar. Tijdens de danslessen kwam ik erachter dat je voor danseres toch echt wel iets soepeler moest zijn en voor binnenhuisarchitect bleek je naast een creatieve geest toch ook wel enige aanleg voor wiskunde nodig te hebben, iets wat ik helaas niet bezit.

Rond m’n dertiende kwam er echter meer regelmaat in de manier waarop ik mijn carrièreloopbaan zag. Ik wilde advocaat of schrijfster worden. Er bestond nog wel de twijfel of ik dat ging bereiken door Rechten op de universiteit te studeren of Journalistiek op het HBO, maar de tijd van elke maand een ander beroep was voorbij. Uiteindelijk werd het Rechten, niet alleen omdat ik met m’n Atheneum toch wel echt een universitaire studie wilde doen, maar ook omdat je met Rechten nog altijd schrijfster kon worden, maar als schrijfster moeilijk meer een baan als advocaat kon verwezenlijken. Bovendien wordt het door internet en self-publishing-sites steeds gemakkelijker om naamsbekendheid te kweken en een boek uit te geven. Nadeel is wel dat iedereen die iets op een blaadje weet te kalken zichzelf ‘schrijver’ kan noemen, een titel die ik mezelf zeker (nog) niet toebedeel.

Nu ik alweer bijna twee jaar aan de universiteit van Tilburg de studie Rechtsgeleerdheid volg, komt mijn droomberoep als advocaat elke dag een stukje dichterbij. Het probleem is nu echter dat ik ondertussen niet meer zo zeker weet of ik wel advocaat wil worden. Dat ik iets in deze sector wil gaan doen is wel zeker, maar advocaat? Een vraag die ik al tientallen malen heb moeten aanhoren en beantwoorden, is: ‘Hoe kan je nou iemand verdedigen van wie je weet dat hij schuldig is?’ Een goede vraag en het antwoord daarop moet ik nog steeds schuldig blijven. Tijdens één van de colleges van de afgelopen twee jaar heb ik horen zeggen dat het niet uitmaakt of je cliënt schuldig is of niet, zolang je er maar voor zorgt dat het recht op een goede manier wordt toegepast. Naar mijn idee is dit juist, maar toch wringt het diep van binnen met wat ik voel.

De vraag is nu: wat wil ik dan wel? Het is zo raar om na iets wat je al acht jaar wilt gaan doen te zoeken naar iets anders. Na lang rondkijken en rondvragen kwam er ineens iets naar voren waar ik van tevoren nooit aan had gedacht: kinderrechter. Het idee dat je iets kunt bijdragen aan de maatschappij, jongeren op het rechte pad kunt brengen of de hardleerse gevallen kunt bestraffen, is naar mijn idee iets waar je veel voldoening uit kunt halen. Toen ik vanochtend in de bibliotheek op de campus naar bronnen voor m’n paper aan het zoeken was, kwam ik een column tegen van de heer Van Raalte, voormalig raadsheer in het Gerechtshof Arnhem. Zijn artikel ‘Schone handen, vuile handen’[1] gaf precies weer wat ik van het rechtersberoep verwacht. Zo zei hij, and I quote: ‘Een van de aantrekkelijke kanten van het rechtersvak bestaat hieruit dat je in de uitoefening ervan schone handen houdt. Rechters laten zich immers – zo is de basisgedachte – bij het nemen van hun beslissingen zuiver leiden door wat naar hun overtuiging eerlijk en rechtvaardig is’. Of dit in de praktijk voor alle rechters geldt, laat ik hierbij even buiten beschouwing, maar dit is toch wel globaal het idee dat ik van rechters heb. Noem het naïef, noem het idealistisch of rondom stom, maar ik zie het nou eenmaal zo en een knappe jongen die daar iets aan weet te veranderen. Op ironische manier vertelt Van Raalte vervolgens dat rechters ook zo hun trekjes hebben, waardoor je aan het eind van het artikel het idee krijgt dat rechters toch net mensen zijn, met al hun gebreken en eigenaardigheden. Als afsluiting weet hij wederom een quote-waardige zin te formuleren: ‘Dit alles verklaart waarom men rechters aan het einde van hun werkdag doorgaans met opgeheven hoofd huiswaarts ziet fietsen, zich niet schamend de hand uit te steken wanneer zij afslaan.’  Als ik dat elke keer kan doen, werkdag naar werkdag met opgeheven hoofd huiswaarts keren, dan is dat alles wat ik van mijn toekomstige beroep kan wensen…

Het is bij ons thuis een soort van traditie (al geldt dit waarschijnlijk voor de meeste gezinnen) om op Kerstavond de pakjes onder de boom te leggen en ze dan ’s ochtends op eerste Kerstdag uit te pakken. Pap en ik gaan meestal op  Kerstavond samen naar de kerstdienst en als we dan thuiskomen, hebben mam en mijn broertje alle pakjes mooi onder de boom gelegd. Ik probeer me er dan altijd van te weerhouden om te kijken welke namen er op de pakjes staan, maar ja, soms valt je oog nu eenmaal gewoon toevallig op je eigen naam. Vooral vroeger kon ik de nacht tussen Kerstavond en eerste Kerstdag altijd maar moeilijk in slaap komen. Ik kon gewoon niet wachten tot ik de volgende ochtend wakker zou worden en we allemaal gehuld in pyjama en ochtendjas onder de boom zouden gaan zitten. Ik verbaas me er elk jaar weer over dat ik altijd zo nieuwsgierig ben naar wat de altijd goedgemutste Kerstman dit jaar weer voor me door de schoorsteen heeft gepropt, want eigenlijk past dat helemaal niet bij me…

Ik kan namelijk met een gerust hart zeggen dat ik absoluut niet materialistisch ingesteld ben. Eerlijk gezegd vind ik dat één van de slechtste en de meest irritante eigenschap die de mens kan hebben. Vaak gaat materialisme bovendien samen met hebzucht en gulzigheid, nog twee eigenschappen die ik nou niet bepaald kan waarderen en die bovendien ook niet echt het beste in de mens naar boven brengen. Al op jonge leeftijd merkte ik dat ik veel blijer was met een mooi boek dan met de nieuwste Nintendo, het meest hippe mobieltje of andere dure zaken waar ouders hun zuurverdiende centen aan spendeerden om de kinderen tevreden te houden. Terwijl andere kinderen dan met sikkeneurig gezicht zaten te vertellen dat ze in plaats van die felbegeerde roze Furby een geel exemplaar hadden gehad, was ik eigenlijk altijd blij met wat ik had gekregen. Verder merk ik, met name de laatste jaren, dat ik het veel leuker vind om cadeaus te geven dan te krijgen. Natuurlijk is het leuk om zelf dat mooie cadeaupapier open te mogen scheuren, maar om zelf de stad in te gaan om iets voor een ander uit te zoeken, vind ik eigenlijk één van de leukste dingen om te doen. Bovendien is de voorpret bij het uitzoeken van cadeaus altijd weer één van de leukste momenten. Zo had ik dit jaar voor mijn 17-jarige broertje een Playboy gekocht. Het gezicht dat hij trok toen hij het tijdschrift uitpakte, was echt onbetaalbaar. Of nou ja, onbetaalbaar, ik vind 6,95 euro voor een tijdschrift met zo weinig tekst toch wel erg veel geld…

Naast de voorpret bij het uitzoeken van cadeaus, vind ik Kerstmis toch ook altijd een manier om te laten zien hoe dierbaar je familie voor je is. Natuurlijk, ik koop af en toe wel eens een bloemetje voor m’n moeder of neem spontaan gebak mee naar huis, maar toch is Kerst altijd een mooie gelegenheid om iets meer te doen dan alleen dat. Een leuk gedichtje, een grappig verhaaltje of een maffe kaart zorgen toch altijd weer voor vrolijke momenten. Het hoeft ook allemaal niet eens zo duur te zijn (al merk ik wel dat ik elk jaar wel weer ietsje meer uitgeef aan cadeaus voor m’n ouders en broertje), maar ik weet zeker dat ze het kunnen waarderen.

Hoewel behoorlijk wat mensen Kerst toch ook als een verplichting zien om familie te moeten bezoeken, heb ik dat gelukkig nooit op die manier ervaren. Ik moet er wel bij vermelden dat we maar een kleine familie hebben en dat we dus in één middag de hele familie gezien hebben (vooral omdat we meestal bij een tante van me verzamelen), dus in principe ben je na een middagje weer voldoende bij gekletst om weer een tijdje vooruit te kunnen en is daarom van een echte verplichting om bij iedereen langs te gaan, eigenlijk geen sprake.

Hoewel ik hierboven erg pro-Kerstmis ben en ik hier ook volledig achter sta, is er toch altijd één klein detail waar ik niet altijd blij mee ben: het vele eten. Het is allemaal heel lekker en gezellig om met z’n allen rond de tafel te zitten en je te goed te doen aan de gourmet, varkenshaas, taart, chips, toastjes met zalm en ander lekkers, maar om nou te zeggen dat het ook echt bevorderlijk is voor je lijn? Nou nee… Bovendien, als ik dan m’n 35^e Kerstkransje naar binnen werk, voel ik me toch altijd schuldig dat wij ons vol zitten te proppen, terwijl ze in een groot deel van de rest van de wereld toch op een houtje moeten bijten. Op zulke momenten ben ik me er dan altijd extra van bewust hoeveel geluk ik heb dat ik hier, in dit land met deze familie en vrienden, mag wonen. Kerst staat daarom voor mij gelijk aan één, of eigenlijk twee, woorden: liefde en dankbaarheid.

Voornamelijk in het openbaar vervoer sla ik mezelf regelmatig voor m’n hoofd en vraag ik me af waarom ik godsnaam nou net dié keuze heb gemaakt. Afgelopen maandag was daar een goed voorbeeld van. Zoals ongetwijfeld iedereen die deze zeer sombere dag een voet buiten de deur heeft gezet, had gemerkt, viel de regen met bakken (zeg maar gerust containers) uit de lucht en zorgde de stormachtige wind ervoor dat felgekleurde paraplu’s in trossen door de lucht vlogen. Toen ik ’s ochtends de deur uitliep, vroeg ik mezelf nog af of ik niet beter helemaal met de bus naar Tilburg kon reizen, aangezien de kans best aanwezig was dat m’n trein in Den Bosch vertraging zou hebben. Na die afweging te hebben gemaakt, haalde ik m’n schouders (op de snelweg zou het immers ook allemaal wel wat langzamer gaan dan normaal) en ging bij de vertrouwde bushalte staan waarvan de bijbehorende bus me naar Den Bosch zou brengen. Eenmaal binnen in het rode gevaarte was het lekker warm en ook kwam ik een kennis tegen met wie ik een paar jaar terug in dezelfde dansgroep heb gezeten. De reis verliep voorspoedig en hoewel de bus wat aan de late kant in Den Bosch aankwam, kon ik met stevige looppas toch nog op tijd het perron bereiken. Tevreden dat alles goed was verlopen, keek ik op het informatiebord, waarna mijn zonnige glimlach toch wel vrij snel weer van m’n gezicht verdween. Een kwart van de treinen, waaronder uiteraard ook net de mijne, had minstens 15 minuten vertraging! Vertwijfeld stond ik op het perron om me heen te kijken, wat nu te doen? Normaal gesproken maak ik me niet zo druk om een gemiste trein, maar ik had die dag een college dat ik toch echt absoluut niet wilde missen met het oog op de tentamens van over twee weken. Na een minuut of vijf gewacht te hebben, klonk het verlossende woord van een vriendelijke vrouwenstem uit de luidsprekers dat er op spoor 7 een stoptrein richting Breda klaarstond en waarmee ik dus naar Tilburg kon reizen. Hallelujah, praise the Lord!

Op de terugweg regende het zo mogelijk nog harder en mezelf herinnerend aan het voorval van die ochtend, besloot ik om helemaal met de bus naar huis te reizen. De reis verliep opnieuw voorspoedig, tot we op ongeveer vijf minuten rijden van m’n huis vast kwamen te staan. Een wegversperring zorgde ervoor dat er van elke kant van de rijbaan elke keer maar drie à vier auto’s tegelijkertijd over een lang stuk zandweg vol kuilen konden rijden (ze zijn bezig met de bouw van een nieuw zwembad, dus ik kan straks zo’n beetje letterlijk van mijn bed in het water springen) en aangezien ook de stoplichten die erbij stonden totaal van de kaart waren en om de tien seconden van rood op groen en andersom sprongen, was het een complete chaos. In een zonnige, windstille situatie zou ik misschien overwogen hebben om uit te stappen en dat laatste stuk maar te gaan lopen, maar de regen beukte zo hard tegen de ramen dat ik me serieus afvroeg of die het zouden houden. Na maar liefst exact 35 minuten en 43 seconden te hebben gewacht, mochten we eindelijk zelf onze weg over de blubberige zandweg vervolgen. Ik waande me enkele ogenblikken in een rondvaartboot in de grachten van Amsterdam, aangezien het water tot ruim halverwege de wielen kwam. De kuilen en hobbels in de weg maakte me echter duidelijk dat dit niet het geval was en om dit nog wat extra te verduidelijken, reed de chauffeur net door een enorme kuil, waardoor ik nog drie dagen met een charmante blauwe plek in de vorm van een mislukte M&M op m’n linkerbil heb rondgelopen.

Nu is het verhaal van het openbaar vervoer hierboven een simpel voorbeeld om mijn punt duidelijk te maken, maar toch snap ik het af en toe niet helemaal. Waarom besluit ik bijvoorbeeld dat ik met de één wel vrienden kan worden en met de ander niet, terwijl je met die ander misschien meer gemeen hebt dan je denkt? Waarom ben ik gitaar gaan spelen en geen piano, terwijl piano me in eerste instantie eigenlijk leuker leek? Waarom zei ik vorig jaar die erg leuke jongen die me vriendelijk voorliet in de bus geen gedag toen ik hem een paar dagen later weer tegenkwam, terwijl hij me wel overduidelijk een blik van herkenning gaf? Waarom ben ik Rechten gaan studeren en geen studie waarbij ik me meer op schrijven kan richten, terwijl dat uiteindelijk toch is wat ik eigenlijk het liefste doe?

Stiekem weet ik het antwoord op die vragen ongeveer wel. Bij vrienden moet er (in ieder geval bij mij) vanaf het begin al wel een soort van ‘klik’ zijn, een gitaar neem je nu eenmaal gemakkelijker mee op je rug dan een piano, ik was te verbaasd dat die jongen me nog herkende om iets te durven zeggen en ik wil al Rechten studeren sinds de eerste klas van de middelbare school. Toch vraag ik me wel eens af of we op de een of andere manier onbewust een bepaalde richting opgestuurd worden door de keuzes die we al dan niet (on)bewust maken. Want wat zou er bijvoorbeeld gebeuren als we een bus later zouden pakken dan gewoonlijk? Dan kom je andere mensen tegen, gebeuren er andere dingen op de weg, zie je misschien net die luchtballon of vette Ferrari voorbij komen die je anders gemist zou hebben. Kortom: wat mis je of maak je juist mee door het maken van je eigen keuzes and above all: wat heeft dat voor invloed op de keuzes die je daarna maakt? Door die lange busreis van afgelopen maandag kwam ik bijvoorbeeld op het idee voor deze column, maar wat had ik meegemaakt als ik net als gewoonlijk toch de trein had gepakt? Misschien was m’n column dan wel een stuk leuker geworden, of was ik juist helemaal geen onderwerp tegengekomen om over te schrijven.

Ik geloof eigenlijk best dat je bepaalde dingen meemaakt om een reden. Niet dat ons leven van tevoren al compleet uitgestippeld is zonder dat we het zelf weten, maar wel dat sommige dingen al een soort van vaststaan. Daar vanuit gaande: ik ben benieuwd wat die man met die touwtjes in z’n handen daarboven nog meer voor me in petto heeft…

Naast het aan te smeren product, staan ook altijd de presentatrices volop in de belangstelling. Vrouwen met lang, golvend blond haar dat gewoon té perfect zit, een brede Prodent-smile en een afgetraind figuur waarvan ik alleen maar kan dromen, aangezien ik me uiteindelijk maar heb neergelegd bij het feit dat ik met mijn voorliefde voor chocoladekoekjes en afkeer voor zo’n beetje elke vorm van sport dat gewoon nooit ga bereiken. Die vrouwen kunnen  gewoon álles. Ze zijn het typische voorbeeld van de perfecte huisvrouw, hebben voorbeeldige kinderen (en twee maanden na bevalling weer een perfect strakke buik, how is that possible??), hebben shoppen als grootste hobby, een mooi huis met zwembad inclusief whirlpool en zijn zelfverzekerd, lopen met het grootste gemak op  torenhoge hakken, hebben perfecte gemanicuurde nagels, elegante kleding en een mooi bruin kleurtje, and above all: ze krijgen alles voor elkaar. Met een brede glimlach, overdreven armgebaren en wonderbaarlijke welbespraaktheid weten ze vele mannen kwijlend aan de buis gekluisterd te houden. Van het product zelf krijgen de mannen in kwestie niet veel mee, maar zodra het nummer om het product te bestellen in beeld verschijnt, sprinten ze naar de telefoon in de hoop dat ze de presentatrice aan de lijn krijgen (face it men, dat lukt je niet). Als dan enkele weken later het product op de deurmat staat, staan ze wat verdwaasd met de nieuwste ovenreiniger in hun hand (huh, het ging toch om pomp-je-biceps-op-tot-formaat-basketbal-apparaat?!).

Nee, het moge duidelijk zijn dat ik in de verste verte niet lijk op de perfecte vrouwen van de TellSell-reclames. Ik heb geen strak afgetraind lichaam, heb bij de lunch niet genoeg aan een tomaatje en drie blaadjes sla, ik kan uren in de zon zitten en nog net zo wit zijn als ’t behang van m’n slaapkamer, ik heb geen huis met zwembad inclusief whirlpool, ben niet sportief en nou ook niet bepaald zelfverzekerd. Ik heb er een hekel aan om te moeten spreken in het openbaar of voor de camera en ook komt stofzuigen niet voor op mijn lijstje met favoriete bezigheden. Ik heb geen mooi lang blond golvend haar, lange gemanicuurde nagels (dat zou ook niet echt handig zijn bij het gitaar spelen) of lach waarbij mannen me kwijlend nakijken. Op hakken lopen is niet bepaald mijn ding en ik loop thuis het liefste in een lekkere comfortabele trui.

Waar ik dan weer wel een ‘echte’ vrouw in ben? Om te beginnen krijg ik het echt doodsbenauwd als ik een spin tegen de muur op zie kruipen. Als die beesten stilzitten krijg ik al de rillingen, maar als ze dan met die harige poten beginnen te bewegen, krijg je mij echt niet meer van die veilige hoge stoel af. Pap zucht dan altijd geïrriteerd als ik hem vraag om het harige mormel in kwestie weg te halen, maar ik weet zeker dat hij zich diep van binnen ook wel weer the man voelt als hij gewapend met elektrische vliegenmepper en wc-papiertje op oorlogspad gaat om mij uit de klauwen van het gevaarlijke achtpotige monster te bevrijden.
Verder ga ik zelden de deur uit zonder een laagje mascara en glimmende labello-lippen, naar mijn idee de basisbehoeften van elke vrouw op make-upgebied. Want ook al beweren mannen bij hoog en laag dat ze een vrouw het liefst zo ‘naturel’ mogelijk zien, ze maken mij niet wijs dat ze zich stiekem niet vereerd voelen als vrouwen hun best doen om er presentable uit te zien voor hun mannelijke medebewoners op deze aardkloot, uitzonderingen daar gelaten.
Ook moet ik toegeven dat ik een favoriete bezigheid van deze TellSell-dames deel: shoppen. Toen ik laatst samen met een vriendin het winkelcentrum van Den Bosch onveilig maakte, realiseerde ik me maar weer eens dat het heen en weer struinen van winkel naar winkel met zware tassen en een steeds lichter wordende portemonnee toch eigenlijk ook wel een vorm van topsport is en daarbij ook nog veel effectiever is dan een avondje sportschool. Misschien ben ik al met al toch sportiever dan ik dacht. Het slenteren van kledingrek naar kledingrek en het heen en weer lopen tussen winkels om de beste kwaliteit mascara voor een zo laag mogelijke prijs te krijgen, is immers toch veel vermoeiender dan je denkt.

Natuurlijk besef ik heel goed dat de TellSell-dames een twee centimeter dikke laag make-up op hebben, dat dat bruine kleurtje hoogstwaarschijnlijk niet natuurlijk is, ze uren zitten te oefenen op hun tekst, hun voeten vol blaren zitten van die schoenen met hoge hakken, ze om de zoveel tijd hun tanden laten bleken, ze meer tijd doorbrengen op de sportschool dan thuis bij de kinderen zijn, de kleding gesponsord wordt en dat huis met zwembad inclusief whirlpool gewoon onderdeel is van het decor, maar toch creëren ze hiermee (on)bewust een beeld van de ideale vrouw, of in ieder geval waar een vrouw aan zou moeten voldoen.

Als ik dan uiteindelijk zou mogen kiezen, blijf ik toch liever dat down-to-earth meisje, die liever achter de camera staat dan ervoor en zich niet schuldig voelt als ze een keer een chocoladebol eet. En tja, dan is het maar afwachten of er een man voorbij komt die in mij de ideale vrouw ziet…

Het dagelijkse reilen en zeilen van een supermarkt (of in ieder geval bij de Emté ) start elke morgen bij de bakkerij. Al in alle vroegte (zo rond half vijf-vijf uur) staan de echte die hards al bij de personeelsingang te trappelen om het brood op de planken te krijgen. De zachte broodjes worden in de gloeiende ovens gestopt, het brood wordt door de snijmachine gehaald, de chocoladebollen worden gevuld, de gebaks- en broodbestellingen worden afgewerkt, het stokbrood, de koffiebroodjes, de croissantjes, de pecannootbroodjes en inmiddels afgekoelde zachte broodjes worden ingepakt, de afdeling wordt aangevuld, etc, etc… Ook bij de groenteafdeling zijn ze altijd al vroeg uit de veren, zodat je moet uitkijken dat je op je weg naar de bakkerij niet struikelt over de bananen en bloemkolen.
Rond een uur of zeven komt ook bij de slagerij leven in de brouwerij. De grote stukken varkens- en rundvlees worden door de gehaktmachine gehaald, de biefstukken platgeslagen en de schnitzels gepaneerd. Bij de vleeswaren- en kaasafdeling verschijnen rond half 8 de eerste mensen om de kazen van pakweg 15 kilo in stukken te verdelen en de ham en salami te verpakken. Vakkenvullers zorgen ervoor dat de vloer blinkt en dat alle vracht een plaatsje krijgt in magazijn en schappen en de caissières zorgen ervoor dat de kassa’s klaar zijn voor gebruik en rinkelend de zuurverdiende euro’s van de klanten in ontvangst kunnen nemen. Om 8 uur of half 9 (afhankelijk van de dag) gaan de deuren van de ingang open en komen de eerste fanatieke klanten met hun winkelwagentjes naar binnen gestormd.

Op zaterdagochtend zijn het eigenlijk altijd dezelfde klanten die al om kwart voor 8 voor de deur staan (N.B. De winkel gaat pas om 8 uur open, waarom blijf je in godsnaam niet een kwartier langer in je bed liggen?!). Terwijl wij nog druk aan het vullen zijn, snaaien zij op hun dooie gemakje de benodigde producten bij elkaar en beginnen dan aan hun run richting de kassa, om te proberen hun wachttijd voor de kassa tot het minimum te beperken. Het valt me altijd op dat wanneer mensen de producten in hun karretjes stoppen en druk de prijzen van de verschillende soorten Appelsientje vergelijken, alle tijd van de wereld lijken te hebben. Er wordt een praatje gemaakt met bekenden, waarbij dan uiteraard het gehele gangpad geblokkeerd wordt en de halve supermarkt mee kan genieten (‘O gut, weet je wie er vorige week een lipcorrectie heeft ondergaan?’ Als ik me goed herinner doelde de vrouw die dit zei op de achternicht van de buurvrouw van een vriendin). Het personeel wordt af en toe naar de meest vreemde producten gevraagd (‘Verkopen jullie hier ook cement?’ ‘Nee, sorry meneer. Volgens mij niet.’ Waarna meneer in kwestie verontwaardigd zijn weg naar de tandpastaschap vervolgde). Zodra echter alle benodigde producten bij elkaar zijn gezocht, begint het gezucht en gesteun bij de rij bij de kassa’s. Dat de caissières hun uiterste best doen om alle klanten zo snel mogelijk te helpen, wordt hierbij nog wel eens vergeten. Ook bij de bakkerij kennen we wat betreft veeleisende klanten de klappen van de zweep. Het reclamebrood dat volgens klanten te snel op is terwijl we er ontelbaar veel gebakken hebben (‘Waarom zorgen jullie niet dat er genoeg reclamebrood is?!’ ‘Maar mevrouw, het is vier uur ’s middags, de winkel is al vanaf acht uur open, het is gewoon allemaal op…’) of chocoladebollen die net zijn bijgevuld, maar waarvan mevrouw toch per se wil dat er speciaal voor háár nieuwe bollen gevuld worden (‘Maar mevrouw, deze bollen heb ik er twee minuten geleden vers ingelegd…’ ‘Dat kan wel zijn, maar ik wil DIE!!’ Het moge duidelijk zijn dat we zulke klanten het liefst zelf door de slagroommachine halen).

Door het bovenstaande lijkt het misschien alsof ik klanten als het noodzakelijk kwaad zie (mjah, van hun centen wordt nu eenmaal toch mijn loon betaald), maar dat is absoluut niet het geval. Hoewel lang niet al mijn bakkerijcollega’s het hiermee eens zijn, vind ik klanten helpen het leukste onderdeel van het werken in de supermarkt. Natuurlijk, het is verve- lend als mensen tijdens je weg naar de kantine voor een welverdiende pauze naar allerlei pro- ducten vragen waarvan je geen flauw idee hebt waar ze te vinden zijn en kleine kinderen met hun miniwinkelwagentjes tegen je hielen en schenen aanrijden, maar eenmaal achter de toonbank vliegt op de een of andere manier de tijd toch altijd weer zo om. Je maakt een kort praatje met bekenden, je geeft de kleintjes een korstje brood en probeert alvast een voorraad gesneden en verpakt brood te creëren op de momenten dat er even geen klanten staan.

Van het werken bij de Emté kijk ik op de een of andere manier heel anders tegen het personeel aan als ik ergens een winkel binnenloop. Veel mensen hebben werkelijk geen idée wat er allemaal bij komt kijken om een winkel draaiende te houden, of het nu een supermarkt, een kledingzaak of een restaurant is. Ik weet ondertussen echter wel beter en prijs mezelf gelukkig dat ik daardoor nooit een lastige klant zal worden…

Neem bijvoorbeeld een telefoongesprek in de bus of trein. Mijn medereizigers in het openbaar vervoer zullen het met me eens zijn dat er regelmatig telefoongesprekken worden gevoerd door medepassagiers waarin allerlei informatie naar buiten komt waar we eigenlijk helemaal niets mee te maken hebben, van het klagen over exen tot het doorgeven van bankgegevens via de mobiele telefoon. Nu moeten die mensen dat natuurlijk helemaal zelf weten, maar persoonlijk handel ik zulke telefoontjes liever af in de knusse sfeer van mijn woon- of slaapkamer. Ik heb er überhaupt een hekel aan om in de bus of trein te bellen, zelfs al is het alleen maar om door te geven dat ik later thuis ben.

Toch is een telefoongesprek in het openbaar vervoer nog relatief onschuldig als we dit vergelijken met de informatie die we met het grootste gemak op het WorldWideWeb gooien. En tot mijn grote schaamte moet ik bekennen dat ik me hier ook aan schuldig maak. Ik zet er nog net geen bankgegevens op, maar binnen vijf minuten kun je mijn hele levensgeschiedenis van het internet plukken. Hiermee kom ik dan gelijk op de kwestie waar ik het eigenlijk over wilde hebben…

Begin deze week zat ik mijn Hyves-pagina bij te werken. Aan de linkerkant van het scherm zie je dan zo’n mooi icoontje met ‘google Sylvia’. Aangezien ik het studeren nog even uit probeerde te stellen, vond ik het wel een leuk idee om even te kijken wat daar nu uit zou komen. Na een druk op de knop verschenen er talloze pagina’s waarin mijn naam terugkwam. Ik schrok me eerlijk gezegd helemaal rot. Een jaar of vier geleden zou je alleen terug hebben kunnen vinden dat ik bij Muziektheater Applaus heb gezeten en tijdens de voorstelling van Belle en het Beest de rol van een kopje in het betoverd kasteel vertolkte, maar nu vond ik veel meer informatie terug dan me lief was. Op Artikeltjes.com, Hyves.nl, Netlog.com, BasicPublising.nl, Web-log.nl, Blogspot.com, Twitter.com, Muziektheaterapplaus.nl, Msn.com, Youtube.com en Google.com kwam ik allerlei profielen van mezelf tegen die ik in een ver verleden een keer had aangemaakt en die ik allang vergeten was. Geboortedatum, woonplaats, schoenmaat, gewicht, lengte, interesses, school, werk, relaties, etc, etc, alles was erop terug te vinden! De rest van de dag is van dat studeren niets meer terechtgekomen, want ik was veel te druk bezig om al die informatie te beperken tot oppervlakkige beschrijvingen van mezelf, zodat het meest persoonlijke wat mensen over me te weten kwamen, was dat ik een hekel heb aan stinkvoeten en verslaafd ben aan lippenbalsem.

Toen ik ‘s avonds in bed lag, vroeg ik me af waarom ik al die info er eigenlijk op gezet had. Het antwoord was eigenlijk heel simpel: ik vind het ook leuk om die informatie over anderen te lezen. Niets is immers zo saai als een profiel waar alleen iemands voornaam en nationaliteit op te vinden is, daar valt immers totaal geen inspiratie uit te halen. Als iemand echter een lijstje met hobby’s neerpent of wat meer vertelt over zichzelf, kun je daar ideeën uit opdoen om misschien zelf ook eens te proberen. Het is echter een feit dat je dat tegenwoordig eigenlijk niet meer kan doen, er lopen veel te veel vreemde mensen op deze aardkloot rond. Voor mij is het immers gewoon inspiratie opdoen, een ander heeft misschien heel andere bedoelingen. Persoonlijk ben ik over het algemeen gelukkig niet zo angstig. Ik ga gerust ‘s avonds laat bij het busstation op mijn bus staan wachten, ik kan goed alleen thuis zijn en zie ook echt niet achter elke boom enge mannetjes staan die m’n tas af willen pakken, maar het gewoon een feit dat je iets meer op je hoede moet zijn dan tien jaar geleden.

Uiteindelijk komt het erop neer dat ik het geen probleem vind om tijdens het shoppen gefilmd te worden, om desgevraagd mijn ID te laten zien, om mijn tas te laten controleren of dat wordt gekeken of ik me in de auto aan de snelheid houd. Zolang ik het idee heb dat dit allemaal in het belang van mijn eigen en de maatschappelijke vrijheid is, zie ik dit niet als een schending van m’n privacy. En dat internet? Ook ik houd het voortaan, zolang ik niet zelf kan bepalen wie de informatie te zien krijgt, alleen bij mijn voornaam en nationaliteit…